巴利《小部》· 本生

“Kāsissa rañño mahesī bhadante,

Sā pūjitā rājakule subhaddā;

Taṁ addasā sā ca mamaṁ asaṁsi,

Dantehi atthoti ca maṁ avoca”.

“Bahū hi me dantayugā uḷārā,

Ye me pitūnañca pitāmahānaṁ;

Jānāti sā kodhanā rājaputtī,

Vadhatthikā veramakāsi bālā.

Uṭṭhehi tvaṁ ludda kharaṁ gahetvā,

Dante ime chinda purā marāmi;

Vajjāsi taṁ kodhanaṁ rājaputtiṁ,

‘Nāgo hato handa imassa dantā’”.

Uṭṭhāya so luddo kharaṁ gahetvā,

Chetvāna dantāni gajuttamassa;

Vaggū subhe appaṭime pathabyā,

Ādāya pakkāmi tato hi khippaṁ.

Bhayaṭṭitā nāgavadhena aṭṭā,

Ye te nāgā aṭṭha disā vidhāvuṁ;

Adisvāna posaṁ gajapaccamittaṁ,

Paccāgamuṁ yena so nāgarājā.

Te tattha kanditvā roditvāna nāgā,

Sīse sake paṁsukaṁ okiritvā;

Agamaṁsu te sabbe sakaṁ niketaṁ,

Purakkhatvā mahesiṁ sabbabhaddaṁ.

Ādāya dantāni gajuttamassa,

Vaggū subhe appaṭime pathabyā;

Suvaṇṇarājīhi samantamodare,

So luddako kāsipuraṁ upāgami;

Upanesi so rājakaññāya dante,

Nāgo hato handa imassa dantā.

Disvāna dantāni gajuttamassa,

Bhattuppiyassa purimāya jātiyā;

Tattheva tassā hadayaṁ aphāli,

Teneva sā kālamakāsi bālā.

Sambodhipatto sa mahānubhāvo,

Sitaṁ akāsi parisāya majjhe;

Pucchiṁsu bhikkhū suvimuttacittā,

“Nākāraṇe pātukaronti buddhā.

Yamaddasātha dahariṁ kumāriṁ,

Kāsāyavatthaṁ anagāriyaṁ carantiṁ;

Sā kho tadā rājakaññā ahosi,

Ahaṁ tadā nāgarājā ahosiṁ.

Ādāya dantāni gajuttamassa,

Vaggū subhe appaṭime pathabyā;

Yo luddako kāsipuraṁ upāgami,

So kho tadā devadatto ahosi”.

Anāvasūraṁ cirarattasaṁsitaṁ,

Uccāvacaṁ caritamidaṁ purāṇaṁ;

Vītaddaro vītasoko visallo,

Sayaṁ abhiññāya abhāsi buddho.

“Ahaṁ vo tena kālena,

ahosiṁ tattha bhikkhavo;

Nāgarājā tadā homi,

evaṁ dhāretha jātakan”ti.

Chaddantajātakaṁ catutthaṁ.