巴利《小部》· 本生

Vivariya dāṭhaṁ sesi,

kuto taṁ bhayamāgataṁ”.

“Saṅketheva amittasmiṁ,

mittasmimpi na vissase;

Abhayā bhayamuppannaṁ,

api mūlāni kantati.

Kathaṁ nu vissase tyamhi,

yenāsi kalaho kato;

Niccayattena ṭhātabbaṁ,

so disabbhi na rajjati.

Vissāsaye na ca taṁ vissayeyya,

Asaṅkito saṅkito ca bhaveyya;

Tathā tathā viññū parakkameyya,

Yathā yathā bhāvaṁ paro na jaññā”.

Te devavaṇṇā sukhumālarūpā,

Ubho samā sujayā puññakhandhā;

Upāgamuṁ karampiyaṁ acelaṁ,

Missībhūtā assavāhāva nāgā.

Tato have paṇḍarako acelaṁ,

Sayamevupāgamma idaṁ avoca;

“Muttajjahaṁ sabbabhayātivatto,

Na hi nūna tuyhaṁ manaso piyamhā”.

“Piyo hi me āsi supaṇṇarājā,

Asaṁsayaṁ paṇḍarakena saccaṁ;

So rāgarattova akāsimetaṁ,

Pāpakammaṁ sampajāno na mohā”.

“Na me piyaṁ appiyaṁ vāpi hoti,

Sampassato lokamimaṁ parañca;

Susaññatānañhi viyañjanena,

Asaññato lokamimaṁ carāsi.

Ariyāvakāsosi anariyovāsi,

Asaññato saññatasannikāso;

Kaṇhābhijātikosi anariyarūpo,

Pāpaṁ bahuṁ duccaritaṁ acāri.

Aduṭṭhassa tuvaṁ dubbhi,

dubbhī ca pisuṇo casi;

Etena saccavajjena,

muddhā te phalatu sattadhā”.

“Tasmā hi mittānaṁ na dubbhitabbaṁ,

Mittadubbhā pāpiyo natthi añño;

Āsittasatto nihato pathabyā,

Indassa vākyena hi saṁvaro hato”ti.

Paṇḍaranāgarājajātakaṁ aṭṭhamaṁ.