巴利《小部》· 本生

“Nārado iti me nāmaṁ,

kassapo iti maṁ vidū;

Bhoto sakāsamāgacchiṁ,

sādhu sabbhi samāgamo.

Tassa te sabbo ānando,

vihāro upavattatu;

Yaṁ ūnaṁ taṁ paripūrehi,

khantiyā upasamena ca.

Pasāraya sannatañca,

unnatañca pasāraya;

Kammaṁ vijjañca dhammañca,

sakkatvāna paribbaja.

Bahū hatthī ca asse ca,

nagare janapadāni ca;

Hitvā janaka pabbajito,

kapāle ratimajjhagā.

Kacci nu te jānapadā,

mittāmaccā ca ñātakā;

Dubbhimakaṁsu janaka,

kasmā tetaṁ aruccatha”.

“Na migājina jātucche,

ahaṁ kañci kudācanaṁ;

Adhammena jine ñātiṁ,

na cāpi ñātayo mamaṁ.

Disvāna lokavattantaṁ,

khajjantaṁ kaddamīkataṁ;

Haññare bajjhare cettha,

yattha sanno puthujjano;

Etāhaṁ upamaṁ katvā,

bhikkhakosmi migājina”.

“Ko nu te bhagavā satthā,

kassetaṁ vacanaṁ suci;

Na hi kappaṁ vā vijjaṁ vā,

paccakkhāya rathesabha;

Samaṇaṁ āhu vattantaṁ,

yathā dukkhassatikkamo.

Na migājina jātucche,

ahaṁ kañci kudācanaṁ;

Samaṇaṁ brāhmaṇaṁ vāpi,

sakkatvā anupāvisiṁ”.

“Mahatā cānubhāvena,

gacchanto siriyā jalaṁ;

Gīyamānesu gītesu,

vajjamānesu vaggusu.

Tūriyatāḷasaṅghuṭṭhe,

Sammatālasamāhite;

Sa migājina maddakkhiṁ,

Phaliṁ ambaṁ tirocchadaṁ;

Haññamānaṁ manussehi,

Phalakāmehi jantubhi.

So khohaṁ taṁ siriṁ hitvā,

orohitvā migājina;

Mūlaṁ ambassupāgacchiṁ,

phalino nipphalassa ca.

Phaliṁ ambaṁ hataṁ disvā,

viddhaṁstaṁ vinaḷīkataṁ;

Athekaṁ itaraṁ ambaṁ,

nīlobhāsaṁ manoramaṁ.

Evameva nūnamhepi,

issare bahukaṇṭake;

Amittā no vadhissanti,

yathā ambo phalī hato.

Ajinamhi haññate dīpi,

nāgo dantehi haññate;

Dhanamhi dhanino hanti,

aniketamasanthavaṁ;

Phalī ambo aphalo ca,

te satthāro ubho mama”.

“Sabbo jano pabyathito,

rājā pabbajito iti;

Hatthārohā anīkaṭṭhā,

rathikā pattikārakā.

Assāsayitvā janataṁ,

ṭhapayitvā paṭicchadaṁ;

Puttaṁ rajje ṭhapetvāna,

atha pacchā pabbajissasi”.

“Cattā mayā jānapadā,

mittāmaccā ca ñātakā;

Santi puttā videhānaṁ,

dīghāvu raṭṭhavaḍḍhano;

Te rajjaṁ kārayissanti,

mithilāyaṁ pajāpati.

Ehi taṁ anusikkhāmi,

yaṁ vākyaṁ mama ruccati;

Rajjaṁ tuvaṁ kārayasi,

pāpaṁ duccaritaṁ bahuṁ;

Kāyena vācā manasā,

yena gacchasi duggatiṁ.

Paradinnakena paraniṭṭhitena,

Piṇḍena yāpehi sa dhīradhammo”.

“Yopi catutthe bhattakāle na bhuñje,

Ajuṭṭhamārīva khudāya miyye;

Na tveva piṇḍaṁ luḷitaṁ anariyaṁ,

Kulaputtarūpo sappuriso na seve;

Tayidaṁ na sādhu tayidaṁ na suṭṭhu,

Sunakhucchiṭṭhakaṁ janaka bhuñjase tuvaṁ”.

“Na cāpi me sīvali so abhakkho,

Yaṁ hoti cattaṁ gihino sunassa vā;

Ye keci bhogā idha dhammaladdhā,

Sabbo so bhakkho anavayoti vutto”.

“Kumārike upaseniye,

Niccaṁ niggaḷamaṇḍite;

Kasmā te eko bhujo janati,

Eko te na janatī bhujo”.

“Imasmiṁ me samaṇa hatthe,

paṭimukkā dunīvarā;

Saṅghātā jāyate saddo,

dutiyasseva sā gati.

Imasmiṁ me samaṇa hatthe,

paṭimukko ekanīvaro;

So adutiyo na janati,

munibhūtova tiṭṭhati.

Vivādappatto dutiyo,

keneko vivadissati;

Tassa te saggakāmassa,

ekattamuparocataṁ”.

“Suṇāsi sīvali kathā,

kumāriyā paveditā;

Pesiyā maṁ garahittho,

dutiyasseva sā gati.