巴利《小部》· 长老譬喻

Therāpadāna

Kaccāyanavagga

Vakkalittheraapadāna

“Ito satasahassamhi,

kappe uppajji nāyako;

Anomanāmo amito,

nāmena padumuttaro.

Padumākāravadano,

padumāmalasucchavī;

Lokenānupalittova,

toyena padumaṁ yathā.

Vīro padumapattakkho,

kanto ca padumaṁ yathā;

Padumuttaragandhova,

tasmā so padumuttaro.

Lokajeṭṭho ca nimmāno,

andhānaṁ nayanūpamo;

Santaveso guṇanidhi,

karuṇāmatisāgaro.

Sa kadāci mahāvīro,

brahmāsurasuraccito;

Sadevamanujākiṇṇe,

janamajjhe jinuttamo.

Vadanena sugandhena,

madhurena rutena ca;

Rañjayaṁ parisaṁ sabbaṁ,

santhavī sāvakaṁ sakaṁ.

Saddhādhimutto sumati,

mama dassanalālaso;

Natthi etādiso añño,

yathāyaṁ bhikkhu vakkali.

Tadāhaṁ haṁsavatiyaṁ,

nagare brāhmaṇatrajo;

Hutvā sutvā ca taṁ vākyaṁ,

taṁ ṭhānamabhirocayiṁ.

Sasāvakaṁ taṁ vimalaṁ,

nimantetvā tathāgataṁ;

Sattāhaṁ bhojayitvāna,

dussehacchādayiṁ tadā.

Nipacca sirasā tassa,

anantaguṇasāgare;

Nimuggo pītisampuṇṇo,

idaṁ vacanamabraviṁ.

‘Yo so tayā santhavito,

ito sattamake muni;

Bhikkhu saddhāvataṁ aggo,

tādiso homahaṁ mune’.

Evaṁ vutte, mahāvīro,

anāvaraṇadassano;

Imaṁ vākyaṁ udīresi,

parisāya mahāmuni.

‘Passathetaṁ māṇavakaṁ,

pītamaṭṭhanivāsanaṁ;

Hemayaññopacitaṅgaṁ,

jananettamanoharaṁ.

Eso anāgataddhāne,

gotamassa mahesino;

Aggo saddhādhimuttānaṁ,

sāvakoyaṁ bhavissati.

Devabhūto manusso vā,

sabbasantāpavajjito;

Sabbabhogaparibyūḷho,

sukhito saṁsarissati.

Satasahassito kappe,

okkākakulasambhavo;

Gotamo nāma gottena,

satthā loke bhavissati.

Tassa dhammesu dāyādo,

oraso dhammanimmito;

Vakkali nāma nāmena,

hessati satthu sāvako’.

Tena kammavisesena,

cetanāpaṇidhīhi ca;

Jahitvā mānusaṁ dehaṁ,

tāvatiṁsamagacchahaṁ.

Sabbattha sukhito hutvā,

saṁsaranto bhavābhave;

Sāvatthiyaṁ pure jāto,

kule aññatare ahaṁ.

Nonītasukhumālaṁ maṁ,

jātapallavakomalaṁ;

Mandaṁ uttānasayanaṁ,

pisācībhayatajjitā.

Pādamūle mahesissa,

sāyesuṁ dīnamānasā;

‘Imaṁ dadāma te nātha,

saraṇaṁ hohi nāyaka’.

Tadā paṭiggahi so maṁ,

bhītānaṁ saraṇo muni;

Jālinā cakkaṅkitena,

mudukomalapāṇinā.

Tadā pabhuti tenāhaṁ,

arakkheyyena rakkhito;

Sabbaveravinimutto,

sukhena parivuddhito.

Sugatena vinā bhūto,

ukkaṇṭhāmi muhuttakaṁ;

Jātiyā sattavassohaṁ,

pabbajiṁ anagāriyaṁ.

Sabbapāramisambhūtaṁ,

nīlakkhinayanaṁ varaṁ;

Rūpaṁ sabbasubhākiṇṇaṁ,

atitto viharāmahaṁ.

Buddharūparatiṁ ñatvā,

tadā ovadi maṁ jino;

‘Alaṁ vakkali kiṁ rūpe,

ramase bālanandite.

Yo hi passati saddhammaṁ,

so maṁ passati paṇḍito;

Apassamāno saddhammaṁ,

maṁ passampi na passati.

Anantādīnavo kāyo,

visarukkhasamūpamo;

Āvāso sabbarogānaṁ,

puñjo dukkhassa kevalo.

Nibbindiya tato rūpe,

khandhānaṁ udayabbayaṁ;

Passa upakkilesānaṁ,

sukhenantaṁ gamissasi’.

Evaṁ tenānusiṭṭhohaṁ,