巴利《小部》· 本生

Cavitamhi brahmacariyā,

yathā taṁ atha tositā.

Manasā agamā indaṁ,

vasantaṁ nandane vane;

Tassā saṅkappamaññāya,

maghavā devakuñjaro.

Pallaṅkaṁ pahiṇī khippaṁ,

sovaṇṇaṁ sopavāhanaṁ;

Sauttaracchadapaññāsaṁ,

sahassapaṭiyatthataṁ.

Tamenaṁ tattha dhāresi,

ure katvāna sobhanā;

Yathā ekamuhuttaṁva,

tīṇi vassāni dhārayi.

Vimado tīhi vassehi,

pabujjhitvāna brāhmaṇo;

Addasāsi haritarukkhe,

samantā aggiyāyanaṁ.

Navapattavanaṁ phullaṁ,

kokilaggaṇaghositaṁ;

Samantā paviloketvā,

rudaṁ assūni vattayi.

“Na juhe na jape mante,

aggihuttaṁ pahāpitaṁ;

Ko nu me pāricariyāya,

pubbe cittaṁ palobhayi.

Araññe me viharato,

yo me tejā ha sambhutaṁ;

Nānāratnaparipūraṁ,

nāvaṁva gaṇhi aṇṇave”.

“Ahaṁ te pāricariyāya,

devarājena pesitā;

Avadhiṁ cittaṁ cittena,

pamādo tvaṁ na bujjhasi”.

“Imāni kira maṁ tāto,

kassapo anusāsati;

Kamalāsadisitthiyo,

tāyo bujjhesi māṇava.

Uregaṇḍāyo bujjhesi,

tāyo bujjhesi māṇava;

Iccānusāsi maṁ tāto,

yathā maṁ anukampako.

Tassāhaṁ vacanaṁ nākaṁ,

pitu vuddhassa sāsanaṁ;

Araññe nimmanussamhi,

svajja jhāyāmi ekako.

Sohaṁ tathā karissāmi,

dhiratthu jīvitena me;

Puna vā tādiso hessaṁ,

maraṇaṁ me bhavissati”.

Tassa tejaṁ vīriyañca,

Dhitiṁ ñatvā avaṭṭhitaṁ;

Sirasā aggahī pāde,

Isisiṅgaṁ alambusā.

“Mā me kujjha mahāvīra,

mā me kujjha mahāise;

Mahā attho mayā ciṇṇo,

tidasānaṁ yasassinaṁ;

Tayā saṅkampitaṁ āsi,

sabbaṁ devapuraṁ tadā”.

“Tāvatiṁsā ca ye devā,

tidasānañca vāsavo;

Tvañca bhadde sukhī hohi,

gaccha kaññe yathāsukhaṁ”.

Tassa pāde gahetvāna,

katvā ca naṁ padakkhiṇaṁ;

Añjaliṁ paggahetvāna,

tamhā ṭhānā apakkami.

Yo ca tassāsi pallaṅko,

sovaṇṇo sopavāhano;

Sauttaracchadapaññāso,

sahassapaṭiyatthato;

Tameva pallaṅkamāruyha,

agā devāna santike.

Tamokkamiva āyantiṁ,

jalantiṁ vijjutaṁ yathā;

Patīto sumano vitto,

devindo adadā varaṁ.

“Varañce me ado sakka,

sabbabhūtānamissara;

Nisippalobhikā gacche,

etaṁ sakka varaṁ vare”ti.

Alambusājātakaṁ tatiyaṁ.