巴利《小部》· 本生

“Yo brāhmaṇasahassāni,

sadā bhojeti vīsatiṁ;

Okkākaputto bhaddante,

tvaṁ nu dāsoti maññasi.

Yassa nāgasahassāni,

sadā yojenti vīsatiṁ;

Okkākaputto bhaddante,

tvaṁ nu dāsoti maññasi.

Yassa assasahassāni,

sadā yojenti vīsatiṁ;

Okkākaputto bhaddante,

tvaṁ nu dāsoti maññasi.

Yassa rathasahassāni,

sadā yojenti vīsatiṁ;

Okkākaputto bhaddante,

tvaṁ nu dāsoti maññasi.

Yassa usabhasahassāni,

sadā yojenti vīsatiṁ;

Okkākaputto bhaddante,

tvaṁ nu dāsoti maññasi.

Yassa dhenusahassāni,

sadā duhanti vīsatiṁ;

Okkākaputto bhaddante,

tvaṁ nu dāsoti maññasi”.

“Taggha te dukkaṭaṁ bāle,

yaṁ khattiyaṁ mahabbalaṁ;

Nāgaṁ maṇḍūkavaṇṇena,

na naṁ akkhāsidhāgataṁ”.

“Aparādhaṁ mahārāja,

tvaṁ no khama rathesabha;

Yaṁ taṁ aññātavesena,

nāññāsimhā idhāgataṁ”.

“Mādisassa na taṁ channaṁ,

yohaṁ āḷāriko bhave;

Tvaññeva me pasīdassu,

natthi te deva dukkaṭaṁ”.

“Gaccha bāle khamāpehi,

kusarājaṁ mahabbalaṁ;

Khamāpito kuso rājā,

so te dassati jīvitaṁ”.

“Pitussa vacanaṁ sutvā,

devavaṇṇī pabhāvatī;

Sirasā aggahī pāde,

kusarājaṁ mahabbalaṁ”.

“Yāmā ratyo atikkantā,

tāmā deva tayā vinā;

Vande te sirasā pāde,

mā me kujjha rathesabha.

Sabbaṁ te paṭijānāmi,

mahārāja suṇohi me;

Na cāpi appiyaṁ tuyhaṁ,

kareyyāmi ahaṁ puna.

Evañce yācamānāya,

vacanaṁ me na kāhasi;

Idāni maṁ tāto hantvā,

khattiyānaṁ padassati”.

“Evaṁ te yācamānāya,

kiṁ na kāhāmi te vaco;

Vikuddho tyasmi kalyāṇi,

mā tvaṁ bhāyi pabhāvati.

Sabbaṁ te paṭijānāmi,

rājaputti suṇohi me;

Na cāpi appiyaṁ tuyhaṁ,

kareyyāmi ahaṁ puna.

Tava kāmā hi sussoṇi,

pahu dukkhaṁ titikkhisaṁ;

Bahuṁ maddakulaṁ hantvā,

nayituṁ taṁ pabhāvati”.

“Yojayantu rathe asse,

nānācitte samāhite;

Atha dakkhatha me vegaṁ,

vidhamantassa sattavo”.

“Tañca tattha udikkhiṁsu,

rañño maddassantepure;

Vijambhamānaṁ sīhaṁva,

phoṭentaṁ diguṇaṁ bhujaṁ.

Hatthikkhandhañca āruyha,

āropetvā pabhāvatiṁ;

Saṅgāmaṁ otaritvāna,

sīhanādaṁ nadī kuso.

Tassa taṁ nadato sutvā,

sīhassevitare migā;

Khattiyā vipalāyiṁsu,

kusasaddabhayaṭṭitā.

Hatthārohā anīkaṭṭhā,

rathikā pattikārakā;

Aññamaññassa chindanti,

kusasaddabhayaṭṭitā.

Tasmiṁ saṅgāmasīsasmiṁ,

passitvā haṭṭhamānaso;

Kusassa rañño devindo,

adā verocanaṁ maṇiṁ.

So taṁ vijitvā saṅgāmaṁ,

laddhā verocanaṁ maṇiṁ;

Hatthikkhandhagato rājā,

pāvekkhi nagaraṁ puraṁ.

Jīvaggāhaṁ gahetvāna,

bandhitvā satta khattiye;

Sasurassupanāmesi,

ime te deva sattavo.

Sabbeva te vasaṁ gatā,

amittā vihatā tava;

Kāmaṁ karohi te tayā,

muñca vā te hanassu vā”.

“Tuyheva sattavo ete,

na hi te mayha sattavo;

Tvaññeva no mahārāja,

muñca vā te hanassu vā”.

“Imā te dhītaro satta,

devakaññūpamā subhā;

Dadāhi nesaṁ ekekaṁ,

hontu jāmātaro tava”.

“Amhākañceva tāsañca,

tvaṁ no sabbesamissaro;

Tvaññeva no mahārāja,

dehi nesaṁ yadicchasi”.

Ekamekassa ekekaṁ,

adā sīhassaro kuso;

Khattiyānaṁ tadā tesaṁ,

rañño maddassa dhītaro.