巴利《小部》· 本生

Mā naṁ rūpena pāmesi,

ārohena pabhāvati;

Madhussaroti katvāna,

karassu rucire piyaṁ.

Mā naṁ rūpena pāmesi,

ārohena pabhāvati;

Satasippoti katvāna,

karassu rucire piyaṁ.

Mā naṁ rūpena pāmesi,

ārohena pabhāvati;

Khattiyotipi katvāna,

karassu rucire piyaṁ.

Mā naṁ rūpena pāmesi,

ārohena pabhāvati;

Kusarājāti katvāna,

karassu rucire piyaṁ”.

“Ete nāgā upatthaddhā,

sabbe tiṭṭhanti vammitā;

Purā maddanti pākāraṁ,

ānentetaṁ pabhāvatiṁ”.

“Satta bile karitvāna,

ahametaṁ pabhāvatiṁ;

Khattiyānaṁ padassāmi,

ye maṁ hantuṁ idhāgatā”.

“Avuṭṭhahi rājaputtī,

sāmā koseyyavāsinī;

Assupuṇṇehi nettehi,

dāsīgaṇapurakkhatā”.

“Taṁ nūna kakkūpanisevitaṁ mukhaṁ,

Ādāsadantātharupaccavekkhitaṁ;

Subhaṁ sunettaṁ virajaṁ anaṅgaṇaṁ,

Chuddhaṁ vane ṭhassati khattiyehi.

Te nūna me asite vellitagge,

Kese mudū candanasāralitte;

Samākule sīvathikāya majjhe,

Pādehi gijjhā parikaḍḍhissanti.

Tā nūna me tambanakhā sulomā,

Bāhā mudū candanasāralittā;

Chinnā vane ujjhitā khattiyehi,

Gayha dhaṅko gacchati yenakāmaṁ.

Te nūna tālūpanibhe alambe,

Nisevite kāsikacandanena;

Thanesu me lambissati siṅgālo,

Mātūva putto taruṇo tanūjo.

Taṁ nūna soṇiṁ puthulaṁ sukoṭṭitaṁ,

Nisevitaṁ kañcanamekhalāhi;

Chinnaṁ vane khattiyehī avatthaṁ,

Siṅgālasaṅghā parikaḍḍhissanti.

Soṇā dhaṅkā siṅgālā ca,

ye caññe santi dāṭhino;

Ajarā nūna hessanti,

bhakkhayitvā pabhāvatiṁ.

Sace maṁsāni hariṁsu,

khattiyā dūragāmino;

Aṭṭhīni amma yācitvā,

anupathe dahātha naṁ.

Khettāni amma kāretvā,

kaṇikārettha ropaya;

Yadā te pupphitā assu,

hemantānaṁ himaccaye;

Sareyyātha mamaṁ amma,

evaṁvaṇṇā pabhāvatī”.

“Tassā mātā udaṭṭhāsi,

khattiyā devavaṇṇinī;

Disvā asiñca sūnañca,

rañño maddassantepure”.

“Iminā nūna asinā,

susaññaṁ tanumajjhimaṁ;

Dhītaraṁ madda hantvāna,

khattiyānaṁ padassasi.

Na me akāsi vacanaṁ,

atthakāmāya puttike;

Sājja lohitasañchannā,

gacchasi yamasādhanaṁ.

Evamāpajjatī poso,

pāpiyañca nigacchati;

Yo ve hitānaṁ vacanaṁ,

na karoti atthadassinaṁ.

Sace ca ajja dhāresi,

kumāraṁ cārudassanaṁ;

Kusena jātaṁ khattiyaṁ,

suvaṇṇamaṇimekhalaṁ;

Pūjitaṁ ñātisaṅghehi,

na gacchasi yamakkhayaṁ.

Yatthassu bherī nadati,

kuñjaro ca nikūjati;

Khattiyānaṁ kule bhadde,

kiṁ nu sukhataraṁ tato.

Asso ca sisati dvāre,

kumāro uparodati;

Khattiyānaṁ kule bhadde,

kiṁ nu sukhataraṁ tato.

Mayūrakoñcābhirude,

kokilābhinikūjite;

Khattiyānaṁ kule bhadde,

kiṁ nu sukhataraṁ tato”.

“Kahaṁ nu so sattumaddano,

pararaṭṭhappamaddano;

Kuso soḷārapaññāṇo,

yo no dukkhā pamocaye”.

“Idheva so sattumaddano,

pararaṭṭhappamaddano;

Kuso soḷārapaññāṇo,

yo te sabbe vadhissati”.

“Ummattikā nu bhaṇasi,

Andhabālā pabhāsasi;

Kuso ce āgato assa,

Kiṁ na jānemu taṁ mayaṁ”.

“Eso āḷāriko poso,

kumārīpuramantare;

Daḷhaṁ katvāna saṁvelliṁ,

kumbhiṁ dhovati oṇato”.

“Veṇī tvamasi caṇḍālī,

adūsi kulagandhinī;

Kathaṁ maddakule jātā,

dāsaṁ kayirāsi kāmukaṁ”.

“Namhi veṇī na caṇḍālī,

na camhi kulagandhinī;

Okkākaputto bhaddante,

tvaṁ nu dāsoti maññasi”.