巴利《小部》· 本生

Kacci matto madanīye,

paralokaṁ na santasi”.

“Nāhaṁ anāgataṁ dīghaṁ,

samavekkhāmi pakkhima;

Ṭhito dasasu dhammesu,

paralokaṁ na santase.

Dānaṁ sīlaṁ pariccāgaṁ,

ajjavaṁ maddavaṁ tapaṁ;

Akkodhaṁ avihiṁsañca,

khantiñca avirodhanaṁ.

Iccete kusale dhamme,

ṭhite passāmi attani;

Tato me jāyate pīti,

somanassañcanappakaṁ.

Sumukho ca acintetvā,

visajji pharusaṁ giraṁ;

Bhāvadosamanaññāya,

asmākāyaṁ vihaṅgamo.

So kuddho pharusaṁ vācaṁ,

nicchāresi ayoniso;

Yānasmesu na vijjanti,

nayidaṁ paññavatāmiva”.

“Atthi me taṁ atisāraṁ,

vegena manujādhipa;

Dhataraṭṭhe ca baddhasmiṁ,

dukkhaṁ me vipulaṁ ahu.

Tvaṁ no pitāva puttānaṁ,

bhūtānaṁ dharaṇīriva;

Asmākaṁ adhipannānaṁ,

khamassu rājakuñjara”.

“Etaṁ te anumodāma,

yaṁ bhāvaṁ na nigūhasi;

Khilaṁ pabhindasi pakkhi,

ujukosi vihaṅgama.

Yaṁ kiñci ratanaṁ atthi,

kāsirājanivesane;

Rajataṁ jātarūpañca,

muttā veḷuriyā bahū.

Maṇayo saṅkhamuttā ca,

vatthakaṁ haricandanaṁ;

Ajinaṁ dantabhaṇḍañca,

lohaṁ kāḷāyasaṁ bahuṁ;

Etaṁ dadāmi vo vittaṁ,

issaraṁ vissajāmi vo”.

“Addhā apacitā tyamhā,

sakkatā ca rathesabha;

Dhammesu vattamānānaṁ,

tvaṁ no ācariyo bhava.

Ācariya samanuññātā,

Tayā anumatā mayaṁ;

Taṁ padakkhiṇato katvā,

Ñātiṁ passemurindama”.

Sabbarattiṁ cintayitvā,

mantayitvā yathātathaṁ;

Kāsirājā anuññāsi,

haṁsānaṁ pavaruttamaṁ.

Tato ratyā vivasāne,

sūriyuggamanaṁ pati;

Pekkhato kāsirājassa,

bhavanā te vigāhisuṁ.

Te aroge anuppatte,

disvāna parame dije;

Kekāti makaruṁ haṁsā,

puthusaddo ajāyatha.

Te patītā pamuttena,

bhattunā bhattugāravā;

Samantā parikiriṁsu,

aṇḍajā laddhapaccayā.

Evaṁ mittavataṁ atthā,

sabbe honti padakkhiṇā;

Haṁsā yathā dhataraṭṭhā,

ñātisaṅghaṁ upāgamunti.

Mahāhaṁsajātakaṁ dutiyaṁ.