巴利《小部》· 本生

Sasāgaraṁ pabyathayittha mediniṁ.

Sa khippameva upagamma assamaṁ,

Pāvāramekaṁsakato katañjalī;

Bahussutaṁ vuddhaṁ vinītavantaṁ,

Iccabravī mātali devabrāhmaṇaṁ.

“Indassa vākyaṁ nisāmehi kosiya,

Dūto ahaṁ pucchati taṁ purindado;

‘Āsāya saddhā siriyā ca kosiya,

Hirī sudhaṁ kena malattha hetunā’”.

“Andhā sirī maṁ paṭibhāti mātali,

Saddhā aniccā pana devasārathi;

Āsā visaṁvādikasammatā hi me,

Hirī ca ariyamhi guṇe patiṭṭhitā”.

“Kumāriyo yācimā gottarakkhitā,

Jiṇṇā ca yā yā ca sabhattuitthiyo;

Tā chandarāgaṁ purisesu uggataṁ,

Hiriyā nivārenti sacittamattano.

Saṅgāmasīse sarasattisaṁyute,

Parājitānaṁ patataṁ palāyinaṁ;

Hiriyā nivattanti jahitva jīvitaṁ,

Te sampaṭicchanti punā hirīmanā.

Velā yathā sāgaravegavārinī,

Hirāya hi pāpajanaṁ nivārinī;

Taṁ sabbaloke hirimariyapūjitaṁ,

Indassa taṁ vedaya devasārathi”.

“Ko te imaṁ kosiya diṭṭhimodahi,

Brahmā mahindo atha vā pajāpati;

Hirāya devesu hi seṭṭhasammatā,

Dhītā mahindassa mahesi jāyatha”.

“Handehi dāni tidivaṁ apakkama,

Rathaṁ samāruyha mamāyitaṁ imaṁ;

Indo ca taṁ indasagotta kaṅkhati,

Ajjeva tvaṁ indasahabyataṁ vaja”.

“Evaṁ visujjhanti apāpakammino,

Atho suciṇṇassa phalaṁ na nassati;

Ye keci maddakkhu sudhāya bhojanaṁ,

Sabbeva te indasahabyataṁ gatā.

Hirī uppalavaṇṇāsi,

kosiyo dānapati bhikkhu;

Anuruddho pañcasikho,

ānando āsi mātali.

Sūriyo kassapo bhikkhu,

moggallānosi candimā;

Nārado sāriputtosi,

sambuddho āsi vāsavo”ti.

Sudhābhojanajātakaṁ tatiyaṁ.