巴利《小部》· 本生

“Ayaṁ ekapadī rāja,

yoyaṁ ussīsake mama;

Ito gantvā aḍḍhakosaṁ,

tattha nesaṁ agārakaṁ;

Yattha mātāpitā mayhaṁ,

te bharassu ito gato.

Namo te kāsirājatthu,

namo te kāsivaḍḍhana;

Andhā mātāpitā mayhaṁ,

te bharassu brahāvane.

Añjaliṁ te paggaṇhāmi,

kāsirāja namatthu te;

Mātaraṁ pitaraṁ mayhaṁ,

vutto vajjāsi vandanaṁ”.

Idaṁ vatvāna so sāmo,

yuvā kalyāṇadassano;

Mucchito visavegena,

visaññī samapajjatha.

Sa rājā paridevesi,

bahuṁ kāruññasañhitaṁ;

“Ajarāmarohaṁ āsiṁ,

ajjetaṁ ñāmi no pure;

Sāmaṁ kālaṅkataṁ disvā,

natthi maccussa nāgamo.

Yassu maṁ paṭimanteti,

savisena samappito;

Svajja evaṁ gate kāle,

na kiñci mabhibhāsati.

Nirayaṁ nūna gacchāmi,

ettha me natthi saṁsayo;

Tadā hi pakataṁ pāpaṁ,

cirarattāya kibbisaṁ.

Bhavanti tassa vattāro,

gāme kibbisakārako;

Araññe nimmanussamhi,

ko maṁ vattumarahati.

Sārayanti hi kammāni,

gāme saṅgaccha māṇavā;

Araññe nimmanussamhi,

ko nu maṁ sārayissati”.

Sā devatā antarahitā,

pabbate gandhamādane;

Raññova anukampāya,

imā gāthā abhāsatha.

“Āguṁ kira mahārāja,

akari kamma dukkaṭaṁ;

Adūsakā pitāputtā,

tayo ekūsunā hatā.

Ehi taṁ anusikkhāmi,

yathā te sugatī siyā;

Dhammenandhe vane posa,

maññehaṁ sugatī tayā”.

Sa rājā paridevitvā,

bahuṁ kāruññasañhitaṁ;

Udakakumbhamādāya,

pakkāmi dakkhiṇāmukho.

“Kassa nu eso padasaddo,

manussasseva āgato;

Neso sāmassa nigghoso,

ko nu tvamasi mārisa.

Santañhi sāmo vajati,

santaṁ pādāni neyati;

Neso sāmassa nigghoso,

ko nu tvamasi mārisa”.

“Rājāhamasmi kāsīnaṁ,

pīḷiyakkhoti maṁ vidū;

Lobhā raṭṭhaṁ pahitvāna,

migamesaṁ carāmahaṁ.

Issatthe casmi kusalo,

daḷhadhammoti vissuto;

Nāgopi me na mucceyya,

āgato usupātanaṁ”.

“Svāgataṁ te mahārāja,

atho te adurāgataṁ;

Issarosi anuppatto,

yaṁ idhatthi pavedaya.

Tindukāni piyālāni,

madhuke kāsumāriyo;

Phalāni khuddakappāni,

bhuñja rāja varaṁ varaṁ.

Idampi pānīyaṁ sītaṁ,

ābhataṁ girigabbharā;

Tato piva mahārāja,

sace tvaṁ abhikaṅkhasi”.

“Nālaṁ andhā vane daṭṭhuṁ,

ko nu vo phalamāhari;

Anandhassevayaṁ sammā,

nivāpo mayha khāyati”.

“Daharo yuvā nātibrahā,

sāmo kalyāṇadassano;

Dīghassa kesā asitā,

atho sūnaggavellitā.

So have phalamāharitvā,

ito ādāya kamaṇḍaluṁ;

Nadiṁ gato udahāro,

maññe na dūramāgato”.

“Ahaṁ taṁ avadhiṁ sāmaṁ,

yo tuyhaṁ paricārako;

Yaṁ kumāraṁ pavedetha,

sāmaṁ kalyāṇadassanaṁ.

Dīghassa kesā asitā,

atho sūnaggavellitā;

Tesu lohitalittesu,

seti sāmo mayā hato”.

“Kena dukūla mantesi,

hato sāmoti vādinā;

Hato sāmoti sutvāna,

hadayaṁ me pavedhati.

Assatthasseva taruṇaṁ,

pavāḷaṁ māluteritaṁ;

Hato sāmoti sutvāna,

hadayaṁ me pavedhati”.

“Pārike kāsirājāyaṁ,

so sāmaṁ migasammate;

Kodhasā usunā vijjhi,

tassa mā pāpamicchimhā”.

“Kicchā laddho piyo putto,

yo andhe abharī vane;

Taṁ ekaputtaṁ ghātimhi,

kathaṁ cittaṁ na kopaye”.