巴利《小部》· 本生

Maññe taṁ saha puttena,

sivī hatthe karissare”.

“Kāmaṁ janapado māsi,

raṭṭhañcāpi vinassatu;

Nāhaṁ sivīnaṁ vacanā,

rājaputtaṁ adūsakaṁ;

Pabbājeyyaṁ sakā raṭṭhā,

putto hi mama oraso.

Kāmaṁ janapado māsi,

raṭṭhañcāpi vinassatu;

Nāhaṁ sivīnaṁ vacanā,

rājaputtaṁ adūsakaṁ;

Pabbājeyyaṁ sakā raṭṭhā,

putto hi mama atrajo.

Na cāhaṁ tasmiṁ dubbheyyaṁ,

ariyasīlavato hi so;

Asilokopi me assa,

pāpañca pasave bahuṁ;

Kathaṁ vessantaraṁ puttaṁ,

satthena ghātayāmase”.

“Mā naṁ daṇḍena satthena,

na hi so bandhanāraho;

Pabbājehi ca naṁ raṭṭhā,

vaṅke vasatu pabbate”.

“Eso ce sivīnaṁ chando,

chandaṁ na panudāmase;

Imaṁ so vasatu rattiṁ,

kāme ca paribhuñjatu.

Tato ratyā vivasāne,

sūriyassuggamanaṁ pati;

Samaggā sivayo hutvā,

raṭṭhā pabbājayantu naṁ.

Uṭṭhehi katte taramāno,

gantvā vessantaraṁ vada;

‘Sivayo deva te kuddhā,

negamā ca samāgatā.

Uggā ca rājaputtā ca,

vesiyānā ca brāhmaṇā;

Hatthārohā anīkaṭṭhā,

rathikā pattikārakā;

Kevalo cāpi nigamo,

sivayo ca samāgatā.

Asmā ratyā vivasāne,

sūriyassuggamanaṁ pati;

Samaggā sivayo hutvā,

raṭṭhā pabbājayanti taṁ’”.

Sa kattā taramānova,

sivirājena pesito;

Āmuttahatthābharaṇo,

suvattho candanabhūsito.

Sīsaṁ nhāto udake so,

āmuttamaṇikuṇḍalo;

Upāgami puraṁ rammaṁ,

vessantaranivesanaṁ.

Tatthaddasa kumāraṁ so,

ramamānaṁ sake pure;

Parikiṇṇaṁ amaccehi,

tidasānaṁva vāsavaṁ.

So tattha gantvā taramāno,

kattā vessantaraṁbravi;

“Dukkhaṁ te vedayissāmi,

mā me kujjhi rathesabha”.

Vanditvā rodamāno so,

kattā rājānamabravi;

“Bhattā mesi mahārāja,

sabbakāmarasāharo.

Dukkhaṁ te vedayissāmi,

tattha assāsayantu maṁ;

Sivayo deva te kuddhā,

negamā ca samāgatā.

Uggā ca rājaputtā ca,

vesiyānā ca brāhmaṇā;

Hatthārohā anīkaṭṭhā,

rathikā pattikārakā;

Kevalo cāpi nigamo,

sivayo ca samāgatā.

Asmā ratyā vivasāne,

sūriyassuggamanaṁ pati;

Samaggā sivayo hutvā,

raṭṭhā pabbājayanti taṁ”.

“Kismiṁ me sivayo kuddhā,

nāhaṁ passāmi dukkaṭaṁ;

Taṁ me katte viyācikkha,

kasmā pabbājayanti maṁ”.

“Uggā ca rājaputtā ca,

vesiyānā ca brāhmaṇā;

Hatthārohā anīkaṭṭhā,

rathikā pattikārakā;

Nāgadānena khiyyanti,

tasmā pabbājayanti taṁ”.

“Hadayaṁ cakkhumpahaṁ dajjaṁ,

Kiṁ me bāhirakaṁ dhanaṁ;

Hiraññaṁ vā suvaṇṇaṁ vā,

Muttā veḷuriyā maṇi.

Dakkhiṇaṁ vāpahaṁ bāhuṁ,

disvā yācakamāgate;

Dadeyyaṁ na vikampeyyaṁ,

dāne me ramate mano.

Kāmaṁ maṁ sivayo sabbe,

pabbājentu hanantu vā;

Neva dānā viramissaṁ,

kāmaṁ chindantu sattadhā”.

Evaṁ taṁ sivayo āhu,

negamā ca samāgatā;

“Kontimārāya tīrena,

girimārañjaraṁ pati;

Yena pabbājitā yanti,

tena gacchatu subbato”.

“Sohaṁ tena gamissāmi,

yena gacchanti dūsakā;

Rattindivaṁ me khamatha,

yāva dānaṁ dadāmahaṁ”.

Āmantayittha rājā naṁ,

maddiṁ sabbaṅgasobhanaṁ;

“Yaṁ te kiñci mayā dinnaṁ,

dhanaṁ dhaññañca vijjati.

Hiraññaṁ vā suvaṇṇaṁ vā,

muttā veḷuriyā bahū;

Sabbaṁ taṁ nidaheyyāsi,

yañca te pettikaṁ dhanaṁ”.