巴利《小部》· 本生

tatiyetaṁ varaṁ vare.

Paradāraṁ na gaccheyyaṁ,

sadārapasuto siyaṁ;

Thīnaṁ vasaṁ na gaccheyyaṁ,

catutthetaṁ varaṁ vare.

Putto me sakka jāyetha,

so ca dīghāyuko siyā;

Dhammena jine pathaviṁ,

pañcametaṁ varaṁ vare.

Tato ratyā vivasāne,

sūriyassuggamanaṁ pati;

Dibbā bhakkhā pātubhaveyyuṁ,

chaṭṭhametaṁ varaṁ vare.

Dadato me na khīyetha,

datvā nānutapeyyahaṁ;

Dadaṁ cittaṁ pasādeyyaṁ,

sattametaṁ varaṁ vare.

Ito vimuccamānāhaṁ,

saggagāmī visesagū;

Anivatti tato assaṁ,

aṭṭhametaṁ varaṁ vare”.

Tassa taṁ vacanaṁ sutvā,

devindo etadabravi;

“Aciraṁ vata te tato,

pitā taṁ daṭṭhumessati”.

Idaṁ vatvāna maghavā,

devarājā sujampati;

Vessantare varaṁ datvā,

saggakāyaṁ apakkami.

Sakkapabbaṁ nāma.

11. Mahārājapabba

“Kassetaṁ mukhamābhāti,

hemaṁvuttattamagginā;

Nikkhaṁva jātarūpassa,

ukkāmukhapahaṁsitaṁ.

Ubho sadisapaccaṅgā,

ubho sadisalakkhaṇā;

Jālissa sadiso eko,

ekā kaṇhājinā yathā.

Sīhā bilāva nikkhantā,

ubho sampatirūpakā;

Jātarūpamayāyeva,

ime dissanti dārakā.

Kuto nu bhavaṁ bhāradvāja,

Ime ānesi dārake;

Ajja raṭṭhaṁ anuppatto,

Kuhiṁ gacchasi brāhmaṇa”.

“Mayhaṁ te dārakā deva,

dinnā vittena sañjaya;

Ajja pannarasā ratti,

yato laddhā me dārakā”.

“Kena vā vācapeyyena,

sammāñāyena saddahe;

Ko tetaṁ dānamadadā,

puttake dānamuttamaṁ”.

“Yo yācataṁ patiṭṭhāsi,

bhūtānaṁ dharaṇīriva;

So me vessantaro rājā,

puttedāsi vane vasaṁ.

Yo yācataṁ gatī āsi,

savantīnaṁva sāgaro;

So me vessantaro rājā,

puttedāsi vane vasaṁ”.

“Dukkaṭaṁ vata bho raññā,

saddhena gharamesinā;

Kathaṁ nu puttake dajjā,

araññe avaruddhako.

Imaṁ bhonto nisāmetha,

yāvantettha samāgatā;

Kathaṁ vessantaro rājā,

puttedāsi vane vasaṁ.

Dāsiṁ dāsaṁ ca so dajjā,

assaṁ cassatarīrathaṁ;

Hatthiñca kuñjaraṁ dajja,

kathaṁ so dajja dārake”.

“Yassa nassa ghare dāso,

asso cassatarīratho;

Hatthī ca kuñjaro nāgo,

kiṁ so dajjā pitāmaha”.

“Dānamassa pasaṁsāma,

na ca nindāma puttakā;

Kathaṁ nu hadayaṁ āsi,

tumhe datvā vanibbake”.

“Dukkhassa hadayaṁ āsi,

atho uṇhampi passasi;

Rohinīheva tambakkhī,

pitā assūni vattayi”.

Yaṁ taṁ kaṇhājināvoca,

“ayaṁ maṁ tāta brāhmaṇo;

Laṭṭhiyā paṭikoṭeti,

ghare jātaṁva dāsiyaṁ.

Na cāyaṁ brāhmaṇo tāta,

dhammikā honti brāhmaṇā;

Yakkho brāhmaṇavaṇṇena,

khādituṁ tāta neti no;

Nīyamāne pisācena,

kiṁ nu tāta udikkhasi”.

“Rājaputtī ca vo mātā,

rājaputto ca vo pitā;

Pubbe me aṅkamāruyha,

kiṁ nu tiṭṭhatha ārakā”.

“Rājaputtī ca no mātā,

rājaputto ca no pitā;

Dāsā mayaṁ brāhmaṇassa,

tasmā tiṭṭhāma ārakā”.

“Mā sammevaṁ avacuttha,

ḍayhate hadayaṁ mama;

Citakāyaṁva me kāyo,

āsane na sukhaṁ labhe.

Mā sammevaṁ avacuttha,

bhiyyo sokaṁ janetha maṁ;

Nikkiṇissāmi dabbena,

na vo dāsā bhavissatha.

Kimagghiyañhi vo tāta,

brāhmaṇassa pitā adā;

Yathābhūtaṁ me akkhātha,

paṭipādentu brāhmaṇaṁ”.

“Sahassagghañhi maṁ tāta,

brāhmaṇassa pitā adā;

Atha kaṇhājinaṁ kaññaṁ,