巴利《小部》· 本生

Vipākaṁ puññakammānaṁ,

jānaṁ akkhāsijānato.

“Sudhammā iti yaṁ āhu,

passesā dissate sabhā;

Veḷuriyārucirā citrā,

dhārayanti sunimmitā.

Aṭṭhaṁsā sukatā thambhā,

sabbe veḷuriyāmayā;

Yattha devā tāvatiṁsā,

sabbe indapurohitā.

Atthaṁ devamanussānaṁ,

cintayantā samacchare;

Pavisetena rājīsi,

devānaṁ anumodanaṁ”.

Taṁ devā paṭinandiṁsu,

disvā rājānamāgataṁ;

“Svāgataṁ te mahārāja,

atho te adurāgataṁ;

Nisīda dāni rājīsi,

devarājassa santike”.

Sakkopi paṭinandittha,

vedehaṁ mithilaggahaṁ;

Nimantayittha kāmehi,

āsanena ca vāsavo.

“Sādhu khosi anuppatto,

āvāsaṁ vasavattinaṁ;

Vasa devesu rājīsi,

sabbakāmasamiddhisu;

Tāvatiṁsesu devesu,

bhuñja kāme amānuse”.

“Yathā yācitakaṁ yānaṁ,

yathā yācitakaṁ dhanaṁ;

Evaṁsampadamevetaṁ,

yaṁ parato dānapaccayā.

Na cāhametamicchāmi,

yaṁ parato dānapaccayā;

Sayaṅkatāni puññāni,

taṁ me āveṇikaṁ dhanaṁ.

Sohaṁ gantvā manussesu,

kāhāmi kusalaṁ bahuṁ;

Dānena samacariyāya,

saṁyamena damena ca;

Yaṁ katvā sukhito hoti,

na ca pacchānutappati”.

“Bahūpakāro no bhavaṁ,

mātali devasārathi;

Yo me kalyāṇakammānaṁ,

pāpānaṁ paṭidassayi”.

Idaṁ vatvā nimirājā,

vedeho mithilaggaho;

Puthuyaññaṁ yajitvāna,

saṁyamaṁ ajjhupāgamīti.

Nimijātakaṁ catutthaṁ.