增支部第 6 集

Aṅguttara Nikāya 6.37

4. Devatāvagga

Chaḷaṅgadānasutta

Ekaṁ samayaṁ bhagavā sāvatthiyaṁ viharati jetavane anāthapiṇḍikassa ārāme.

Tena kho pana samayena veḷukaṇḍakī nandamātā upāsikā sāriputtamoggallānappamukhe bhikkhusaṅghe chaḷaṅgasamannāgataṁ dakkhiṇaṁ patiṭṭhāpeti.

Addasā kho bhagavā dibbena cakkhunā visuddhena atikkantamānusakena veḷukaṇḍakiṁ nandamātaraṁ upāsikaṁ sāriputtamoggallānappamukhe bhikkhusaṅghe chaḷaṅgasamannāgataṁ dakkhiṇaṁ patiṭṭhāpentiṁ.

Disvā bhikkhū āmantesi:

“esā, bhikkhave, veḷukaṇḍakī nandamātā upāsikā sāriputtamoggallānappamukhe bhikkhusaṅghe chaḷaṅgasamannāgataṁ dakkhiṇaṁ patiṭṭhāpeti.

Kathañca, bhikkhave, chaḷaṅgasamannāgatā dakkhiṇā hoti?

Idha, bhikkhave, dāyakassa tīṇaṅgāni honti, paṭiggāhakānaṁ tīṇaṅgāni.

Katamāni dāyakassa tīṇaṅgāni?

Idha, bhikkhave, dāyako pubbeva dānā sumano hoti, dadaṁ cittaṁ pasādeti, datvā attamano hoti.

Imāni dāyakassa tīṇaṅgāni.

Katamāni paṭiggāhakānaṁ tīṇaṅgāni?

Idha, bhikkhave, paṭiggāhakā vītarāgā vā honti rāgavinayāya vā paṭipannā, vītadosā vā honti dosavinayāya vā paṭipannā, vītamohā vā honti mohavinayāya vā paṭipannā.

Imāni paṭiggāhakānaṁ tīṇaṅgāni.

Iti dāyakassa tīṇaṅgāni, paṭiggāhakānaṁ tīṇaṅgāni.

Evaṁ kho, bhikkhave, chaḷaṅgasamannāgatā dakkhiṇā hoti.

Evaṁ chaḷaṅgasamannāgatāya, bhikkhave, dakkhiṇāya na sukaraṁ puññassa pamāṇaṁ gahetuṁ:

‘ettako puññābhisando kusalābhisando sukhassāhāro sovaggiko sukhavipāko saggasaṁvattaniko iṭṭhāya kantāya manāpāya hitāya sukhāya saṁvattatī’ti.

Atha kho asaṅkhyeyyo appameyyo mahāpuññakkhandhotveva saṅkhaṁ gacchati.

Seyyathāpi, bhikkhave, mahāsamudde na sukaraṁ udakassa pamāṇaṁ gahetuṁ:

‘ettakāni udakāḷhakānīti vā ettakāni udakāḷhakasatānīti vā ettakāni udakāḷhakasahassānīti vā ettakāni udakāḷhakasatasahassānī’ti vā.

Atha kho asaṅkhyeyyo appameyyo mahāudakakkhandhotveva saṅkhaṁ gacchati.

Evamevaṁ kho, bhikkhave, evaṁ chaḷaṅgasamannāgatāya dakkhiṇāya na sukaraṁ puññassa pamāṇaṁ gahetuṁ:

‘ettako puññābhisando kusalābhisando sukhassāhāro sovaggiko sukhavipāko saggasaṁvattaniko iṭṭhāya kantāya manāpāya hitāya sukhāya saṁvattatī’ti.

Atha kho asaṅkhyeyyo appameyyo mahāpuññakkhandhotveva saṅkhaṁ gacchatī”ti.

“Pubbeva dānā sumano,

dadaṁ cittaṁ pasādaye;

Datvā attamano hoti,

esā yaññassa sampadā.

Vītarāgā vītadosā,

vītamohā anāsavā;

Khettaṁ yaññassa sampannaṁ,

saññatā brahmacārayo.

Sayaṁ ācamayitvāna,

datvā sakehi pāṇibhi;

Attano parato ceso,

yañño hoti mahapphalo.

Evaṁ yajitvā medhāvī,

saddho muttena cetasā;

Abyāpajjaṁ sukhaṁ lokaṁ,

paṇḍito upapajjatī”ti.

Sattamaṁ.