巴利《小部》· 长老尼譬喻

satehi saha pañcahi.

Sākiyānīhi dhīrāhi,

saha santisukhaṁ phusiṁ;

Ye tadā pubbajātiyaṁ,

amhākaṁ āsu sāmino.

Sahapuññassa kattāro,

mahāsamayakārakā;

Phusiṁsu arahattaṁ te,

sugatenānukampitā”.

Tadetarā bhikkhuniyo,

āruhiṁsu nabhattalaṁ;

Saṅgatā viya tārāyo,

virociṁsu mahiddhikā.

Iddhī anekā dassesuṁ,

piḷandhavikatiṁ yathā;

Kammāro kanakasseva,

kammaññassa susikkhito.

Dassetvā pāṭihīrāni,

vicittāni bahūni ca;

Tosetvā vādipavaraṁ,

muniṁ saparisaṁ tadā.

Orohitvāna gaganā,

vanditvā isisattamaṁ;

Anuññātā naraggena,

yathāṭhāne nisīdisuṁ.

“Ahonukampikā amhaṁ,

sabbāsaṁ cira gotamī;

Vāsitā tava puññehi,

pattā no āsavakkhayaṁ.

Kilesā jhāpitā amhaṁ,

bhavā sabbe samūhatā;

Nāgīva bandhanaṁ chetvā,

viharāma anāsavā.

Svāgataṁ vata no āsi,

buddhaseṭṭhassa santike;

Tisso vijjā anuppattā,

kataṁ buddhassa sāsanaṁ.

Paṭisambhidā catasso,

vimokkhāpi ca aṭṭhime;

Chaḷabhiññā sacchikatā,

kataṁ buddhassa sāsanaṁ.

Iddhīsu ca vasī homa,

dibbāya sotadhātuyā;

Cetopariyañāṇassa,

vasī homa mahāmune.

Pubbenivāsaṁ jānāma,

dibbacakkhu visodhitaṁ;

Sabbāsavaparikkhīṇā,

natthi dāni punabbhavā.

Atthe dhamme ca nerutte,

paṭibhāne ca vijjati;

Ñāṇaṁ amhaṁ mahāvīra,

uppannaṁ tava santike.

Asmābhi pariciṇṇosi,

mettacittā hi nāyaka;

Anujānāhi sabbāsaṁ,

nibbānāya mahāmune”.

“Nibbāyissāma iccevaṁ,

kiṁ vakkhāmi vadantiyo;

Yassadāni ca vo kālaṁ,

maññathā”ti jinobravi.

Gotamīādikā tāyo,

tadā bhikkhuniyo jinaṁ;

Vanditvā āsanā tamhā,

vuṭṭhāya agamiṁsu tā.

Mahatā janakāyena,

saha lokagganāyako;

Anusaṁyāyī so vīro,

mātucchaṁ yāvakoṭṭhakaṁ.

Tadā nipati pādesu,

gotamī lokabandhuno;

Saheva tāhi sabbāhi,

“pacchimaṁ pādavandanaṁ.

Idaṁ pacchimakaṁ mayhaṁ,

lokanāthassa dassanaṁ;

Na puno amatākāraṁ,

passissāmi mukhaṁ tava.

Na ca me vandanaṁ vīra,

tava pāde sukomale;

Samphusissati lokagga,

ajja gacchāmi nibbutiṁ”.

“Rūpena kiṁ tavānena,

diṭṭhe dhamme yathātathe;

Sabbaṁ saṅkhatamevetaṁ,

anassāsikamittaraṁ”.

Sā saha tāhi gantvāna,

bhikkhunupassayaṁ sakaṁ;

Aḍḍhapallaṅkamābhujja,

nisīdi paramāsane.

Tadā upāsikā tattha,

buddhasāsanavacchalā;

Tassā pavattiṁ sutvāna,

upesuṁ pādavandikā.

Karehi uraṁ pahantā,

chinnamūlā yathā latā;

Rodantā karuṇaṁ ravaṁ,

sokaṭṭā bhūmipātitā.

“Mā no saraṇade nāthe,

vihāya gami nibbutiṁ;

Nipatitvāna yācāma,

sabbāyo sirasā mayaṁ”.

Yā padhānatamā tāsaṁ,

saddhā paññā upāsikā;

Tassā sīsaṁ pamajjantī,

idaṁ vacanamabravi.

“Alaṁ puttā visādena,

mārapāsānuvattinā;

Aniccaṁ saṅkhataṁ sabbaṁ,

viyogantaṁ calācalaṁ”.

Tato sā tā visajjitvā,

paṭhamaṁ jhānamuttamaṁ;

Dutiyañca tatiyañca,

samāpajji catutthakaṁ.

Ākāsāyatanañceva,

viññāṇāyatanaṁ tathā;

Ākiñcaṁ nevasaññañca,

samāpajji yathākkamaṁ.

Paṭilomena jhānāni,

samāpajjittha gotamī;

Yāvatā paṭhamaṁ jhānaṁ,